✓

Read before you apply or check payment status

Mahiti Sindhu explains public information in simple language. Always verify final application, payment and eligibility details from the official department portal or app.

TOXIC – “A Fairy Tale for Grown-Ups” ❤️‍🔥

ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವರಾದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ… ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದವರಿಗಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಕಥೆ!

TOXIC ಸಿನಿಮಾ ನೋಡೋಕೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ —

“ಈ ಸಿನಿಮಾಗೆ TOXIC ಅನ್ನೋ ಹೆಸರು ಯಾಕೆ?”

ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅದರ tagline:

“A Fairy Tale for Grown-Ups.”

Fairy Tale ಅಂದಾಕ್ಷಣ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುವುದು ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ. ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಕೆಟ್ಟವರು, ಪ್ರೀತಿ, ಸಾಹಸ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಜಗತ್ತು.

ಆದರೆ TOXIC ಹೇಳುತ್ತಿರುವ Fairy Tale ಹಾಗಲ್ಲ.

ಅದಕ್ಕೇ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಮಾತು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ:

“My story isn't a fairy tale children easily understand.
It's a fairy tale strictly for grown-ups.”

ಈ dialogue ಕೇಳಿದಾಗ “Grown-Ups” ಅಂದರೆ ಕೇವಲ 18 ವರ್ಷ ದಾಟಿದವರು ಅನ್ನೋ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ.

ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವುದು ಬೇರೆ… ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವುದು ಬೇರೆ.

ದೇಹಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸಾಗುವುದು ಸಹಜ.

ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಬೆಳೆಯುವುದು ಜೀವನ ಕೊಡುವ ಅನುಭವಗಳಿಂದ.

ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೇನು…

ಪ್ರೀತಿಸಿದವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೇನು…

ನಂಬಿದವರಿಂದ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುವುದು ಎಂದರೇನು…

ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಎಂದರೇನು…

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೇನು…

ಆ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಒಂದು ದಿನ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಾಗ ಅದರ ನೋವು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ…

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇವಲ ವಯಸ್ಸು ಕಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಜೀವನ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ “TOXIC” ಆಗಿರುತ್ತಾನಾ?

ನನಗೆ ಈ ಸಿನಿಮಾ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೇ.

ನಾವು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ:

“ಇವನು ಕೆಟ್ಟವನು.”
“ಇವನು violent.”
“ಇವನು arrogant.”
“ಇವನು Toxic.”

ಆದರೆ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ:

“ಅವನು ಯಾಕೆ ಹೀಗಾದ?”

ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಇಂದಿನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಹಿಂದೆ ಅವನ ನಿನ್ನೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಅವನು ಬೆಳೆದ ಪರಿಸರವಿರುತ್ತದೆ.

ಅವನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡ ಘಟನೆಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಅವನ ಕುಟುಂಬವಿರುತ್ತದೆ.

ಅವನ ಸಂಬಂಧಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಅವನು ಪ್ರೀತಿಸಿದವರಿರುತ್ತಾರೆ.

ಅವನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಿರುತ್ತಾರೆ.

ಅವನಿಗೆ ಆದ ದ್ರೋಹಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ನೋವುಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಕೆಲವು ಗಾಯಗಳು ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

ಕೆಲವು ಗಾಯಗಳು ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತವೆ.

ಹೊರಗಿನ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ ಹಾಕಬಹುದು.

ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಗಾಯವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಬದುಕಬಹುದು.

ಆ ನೋವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೋಪವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆ ಕೋಪ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿಂಸೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರೀತಿ obsession ಆಗಬಹುದು.

ದ್ರೋಹ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು.

ಒಂಟಿತನ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ಮೃದುತ್ವವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು.

ಹೀಗೆ ಅವನ ಸುತ್ತಲಿನ society, relationships, love, loss, betrayal, trauma ಮತ್ತು circumstances ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು.

ಕೊನೆಗೆ ಜಗತ್ತು ಅವನನ್ನು ಒಂದೇ ಪದದಲ್ಲಿ ಕರೆಯುತ್ತದೆ —

“TOXIC.”

ಆದರೆ ಆ ಪದದ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಅವನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಜನ ನೋಡುತ್ತಾರೆ?

ನನಗೆ TOXIC ಅನ್ನೋ titleನ ಅರ್ಥ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ “GROWN-UP” ಅಂದರೆ ಯಾರು?

ಇದೇ ನನಗೆ ಈ ಸಿನಿಮಾದ ಅತ್ಯಂತ interesting ಭಾಗ.

Grown-up ಅನ್ನೋದು ಇಲ್ಲಿ age ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಅದು maturity ಕೂಡ.

ಒಬ್ಬರ ನೋವನ್ನು ಅವರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತಪ್ಪನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಆ ತಪ್ಪಿನ ಹಿಂದೆ ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ maturity.

ಪ್ರೀತಿ ಯಾವಾಗಲೂ beautiful ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಸಂಬಂಧಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ perfect ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಜೀವನ ಯಾವಾಗಲೂ black and white ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷ, ಒಳ್ಳೆಯತನ ಮತ್ತು ಕ್ರೌರ್ಯ, ಮೃದುತ್ವ ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆ — ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದು ಅನ್ನೋ complexityಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.

ನನಗೆ ಅದೇ “Grown-Up Mind”.

ಅದಕ್ಕೇ “A Fairy Tale for Grown-Ups” ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ಕೇವಲ adult certificateಗೆ ಕೊಟ್ಟ tagline ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಕೊಟ್ಟ ಸೂಚನೆ ಅನ್ನಿಸಿತು:

“ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಬೇಡಿ… ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ನೋಡಿ.”

ಇಂದು ಅರ್ಥವಾಗದ ಕಥೆ ನಾಳೆ ಅರ್ಥವಾಗಬಹುದು…

ಇದು ಕೂಡ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.

ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡಲೇಬೇಕು ಅಂತಿಲ್ಲ.

Cinema is subjective.

ಯಾರಿಗಾದರೂ TOXIC ಇಷ್ಟವಾಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಅದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನಮಗೆ connect ಆಗದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಆ ಸಿನಿಮಾ ಏನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಒಂದೇ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ.

ಜೀವನದ ಕೆಲವು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಅದೇ ಕಥೆಯನ್ನು ಐದು ಅಥವಾ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೋಡಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರಬಹುದು.

ಸಿನಿಮಾ ಬದಲಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ನಾವು ಬದಲಾಗಿರುತ್ತೇವೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಿರಬಹುದು.

ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು.

ಒಂದು ಸಂಬಂಧ ಮುರಿದಿರಬಹುದು.

ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕ್ಷಮಿಸಿರಬಹುದು.

ನಾವೇ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೋವು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿರಬಹುದು.

ಜೀವನ ನಾವು ಊಹಿಸಿದಷ್ಟು ಸರಳವಲ್ಲ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಕಲಿತಿರಬಹುದು.

ಆ ಅನುಭವಗಳ ನಂತರ ಅದೇ scene ಬೇರೆ ರೀತಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಅದೇ dialogue ಬೇರೆ ರೀತಿ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲು ದ್ವೇಷಿಸಿದ್ದ characterನ ನೋವು ನಂತರ ಅರ್ಥವಾಗಬಹುದು.

ಅದೇ emotional growth.

ಹಾಗಾಗಿ ಇಂದು TOXIC ನಿಮಗೆ connect ಆಗದೇ ಇದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ.

ಬಹುಶಃ ಜೀವನದ ಇನ್ನೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಸಿನಿಮಾ ನಿಮಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ಅರ್ಥ ಕೊಡಬಹುದು.

ಅದೇ ನನಗೆ “A Fairy Tale for Grown-Ups” ಅನ್ನುವ ಸಾಲಿನ ಸೌಂದರ್ಯ.

ಇನ್ನು Making ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲೇಬೇಕು… ❤️💛

ಕನ್ನಡಿಗನಾಗಿ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು TOXICನ making ಮತ್ತು visual scale.

ಕೆಲವು frames, cinematography, production design, background score, action staging ಮತ್ತು overall presentation ನೋಡಿದಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ cinematic experience ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ವಿಶೇಷವಾಗಿ climaxನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ scale ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

ದೊಡ್ಡ canvasನಲ್ಲಿ opposition forces ಬರುವ ರೀತಿ, action presentation, ಅದರ visual treatment — ಇಂತಹ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ English ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ.

ಆದರೆ screen ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದದ್ದು:

ಇದು Hollywood ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲ.

ಇದು Bollywood ಸಿನಿಮಾ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ.

ಇದು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ. ❤️💛

ಆ feelingನೇ ಬೇರೆ.

ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾವೊಂದು ಇಂತಹ scaleನಲ್ಲಿ imagine ಮಾಡಬಹುದು, execute ಮಾಡಬಹುದು ಮತ್ತು theatreನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ visual experience ಕೊಡಬಹುದು ಅನ್ನೋದು ಖುಷಿಯ ವಿಷಯ.

Budget ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡದಾದರೆ ದೊಡ್ಡ ಸಿನಿಮಾ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. Vision ದೊಡ್ಡದಿರಬೇಕು.

ಆ vision screen ಮೇಲೆ ಕಾಣಬೇಕು.

TOXICನಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕಡೆ ಆ ambition ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಬೇಸರವೂ ಇದೆ…

ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಇಷ್ಟು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಇದನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕು.

Story strong ಇದೆ.

Psychological depth ಇದೆ.

Charactersನಲ್ಲಿ layers ಇವೆ.

Visuals ಅದ್ಭುತವಾಗಿವೆ.

Making ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದೆ.

ಇವೆಲ್ಲ ಇರುವಾಗ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಇರುವ ಅತಿಯಾದ sexuality ಮತ್ತು extreme violence ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವಿತ್ತಾ? ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನಗೆ ಉಳಿಯಿತು.

ಹೌದು.

ಇದು ಮಕ್ಕಳ ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲ.

ಚಿತ್ರತಂಡವೇ ಮೊದಲಿನಿಂದ ಹೇಳಿದೆ:

“A Fairy Tale for Grown-Ups.”

ಅದರ tone ಮತ್ತು world ಬೇರೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ.

ಆದರೂ ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು —

Maturity ತೋರಿಸಲು sexualityಯೇ ಬೇಕಾ?

Darkness ತೋರಿಸಲು extreme violenceಯೇ ಬೇಕಾ?

ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ restrained ಆಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರೂ ಕಥೆಯ psychological impact ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಈ ಸಿನಿಮಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಇಷ್ಟವಾದ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದವರನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ,

“ನೋಡಿ… ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ!”

ಅಂತ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ತೋರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಕೆಲವು content ಕಾರಣದಿಂದ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ comfortably ಕುಳಿತು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅದೇ ನನ್ನ ಒಂದು ಬೇಸರ.

ಇದು ಸಿನಿಮಾದ ವಿರುದ್ಧದ complaint ಅಲ್ಲ.

ಇದು ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ genuine feedback.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ…

ನನಗೆ TOXIC ಕೇವಲ ಒಂದು mass ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲ.

Hero entry ಇದೆ.

Action ಇದೆ.

Whistle moments ಇವೆ.

Visual spectacle ಇದೆ.

ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಓದುವ ಕಥೆಯೂ ಇದೆ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ,

“ಇವನು Toxic”

ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ತುಂಬಾ ಸುಲಭ.

ಆದರೆ,

“ಇವನನ್ನು Toxic ಮಾಡಿದ್ದು ಏನು?”

ಎಂದು ಕೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಅವನ ಪರಿಸರವೇ?

ಅವನ ಬಾಲ್ಯವೇ?

ಅವನ ಸಂಬಂಧಗಳೇ?

ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯೇ?

ಅವನ ನಷ್ಟಗಳೇ?

ಅವನೊಳಗೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡ ಗಾಯಗಳೇ?

ಅಥವಾ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಅವನನ್ನು ಇಂದಿನ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿವೆಯೇ?

TOXIC ನನಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿದ ಸಿನಿಮಾ.

ಅದಕ್ಕೇ ಇದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುವ ಸರಳ ಚಂದಮಾಮನ ಕಥೆ ಅಲ್ಲ.

ಇದು ಜೀವನವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡಿದವರಿಗೆ…

ಸಂಬಂಧಗಳ complexity ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ…

ಪ್ರೀತಿಯ ಜೊತೆ loss ಕೂಡ ಬರುತ್ತದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ತಿಳಿದವರಿಗೆ…

ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಒಂದೇ ಘಟನೆಯಿಂದ judge ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಅರಿತವರಿಗೆ…

ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೆಳೆದವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ Fairy Tale.

ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ grown-up ಆಗುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸೂ grown-up ಆಗಬೇಕು.

ಇಂದು ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಇರಬಹುದು.

ನಾಳೆ ಅರ್ಥವಾಗಬಹುದು.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೆಲವು ಸಿನಿಮಾಗಳು theatreನಲ್ಲಿ ಶುರುವಾಗಿ theatreನಲ್ಲೇ ಮುಗಿಯುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಕೆಲವು ಸಿನಿಮಾಗಳು theatreನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಶುರುವಾಗುತ್ತವೆ.

ನನಗೆ TOXIC ಅಂತಹ ಸಿನಿಮಾ. ❤️‍🔥